Categorie archief: Verhaal

Sterrenregen in culinair Nederland

Michelin-sterren 2015: De Librije en De Leest aan kop, wissels bij twee en één sterren

Maandag maakte de beroemde restaurantgids Michelin bekend welke Nederlandse restaurants voor 2015 een ster krijgen.
In de absolute top veranderde er weinig. Restaurants De Librije in Zwolle en De Leest in Vaassen behielden hun drie sterren. Er kwamen drie nieuwe tweesterrenrestaurants bij, maar er waren ook restaurants die hun tweede of eerste ster verloren.
Het aantal zaken met één ster komt nu uit op 79; er zijn negentien tweesterrenrestaurants en twee met drie sterren. Een totaal van 100, vijf minder dan vorig jaar.

Maar volgens directeur Michael Ellis van de Michelin Gids komt dat ook omdat zes zaken gesloten zijn en enkele andere hun ster kwijt raakten door verhuizing.
Volgens Ellis behoort Nederland tot de landen met een topkeuken. “Twintig jaar geleden ging niemand naar Nederland om te eten”, zei hij. “Nu wel, en dat is een relatief nieuwe trend.” Toch vindt hij dat Nederland in het buitenland nog steeds ondergewaardeerd wordt.

Lees het artikel om te zien welke restaurants een ster kregen of kwijtraakten. Dat laatste is voor een chef-kok of eigenaar het ergste wat hem of haar1 kan overkomen. Ik heb dat – lang geleden – zélf eens kunnen constateren. Lees mijn verhaal over Het draadje van Kaatje in mijn ander blog Frank en vrij.


  1. Persoonlijk ken ik geen naam van een vrouwelijke chef-kok. Maar áls ze er al zijn, dan zijn ze dun gezaaid. 
Advertenties

De morrende minderheid

De oude Grieken wisten het al. Ook een democratie kent zijn beperkingen. Maar van alle mogelijke vormen van staatsbestel is de democratie vooralsnog de minst slechte.
In Nederland kunnen minderheden hun stem laten horen. De vrijheid van meningsuiting is verankerd in de grondwet. Maar de interpretatie ervan is een grijs gebied, waarover soms rechters uitspraken moeten doen.
Dat betekent niet dat minderheden altijd hun zin krijgen. In die situaties zijn er nog andere mogelijkheden: referendum, petitie, demonstratie, staking en de gang naar de rechter.
Het wordt er allemaal niet vrolijker op. Onze multi-culturele samenleving glijdt af naar een land vol ‘azijnpissers’.
Twee recente voorbeelden wil ik u niet onthouden:

Piet, zwart door roet

Het Zwarte Piet-debat, waarin voor- en tegenstanders elkaar inmiddels fysiek te lijf gaan. De intocht van Sint Nicolaas te Gouda op 14 november resulteerde in meer dan 60 arrestaties. Volgens de politie was het een rustig (sic) verlopen evenement. Een kinderfeest…

Wat mij betreft is Zwarte Piet een non-discussie. Het knechtje van de Sint dankt zijn zwarte gezicht en handen aan het roet in de schoorstenen waar hij doorheen moet klimmen van de bisschop.1 In mijn jeugd waren de Pieten voorzien van wat zwarte vegen van een beroete kurk, waardoor de – meestal blanke – huid doorheen schemerde. De cosmetica-industrie zag een gat in de markt door zwarte schmink te verkopen. Hoe meer, hoe liever. En zo werden de Pieten zwart.
Het argument van roet wordt blijkbaar té weinig gebruikt in de debatten om de vermeende discriminatie te weerleggen. Als we de uitspraak “zo zwart als roet” veranderen in “zo zwart door roet” is Zwarte Piet weer cultureel de oude.

De Veluwe roert zich

Op maandag 3 november was er in Bibliotheek Harderwijk een debat over ‘Een vlucht regenwulpen’ van schrijver Maarten ’t Hart.
Op de Veluwe leeft de vraag waaróm het CPNB dit boek koos voor Nederland Leest, terwijl de schrijver zo omstreden is in christelijk Nederland. Eerder al stelde het Reformatorisch Dagblad deze vraag.
De discussie vond plaats tussen Eppo van Nispen tot Sevenaer, directeur CPNB, literatuurcriticus Hans Werkman en Ardjan Noorland, bibliograaf en voorzitter van het Nationaal Documentatiecentrum Maarten ’t Hart.

Dat boeken worden verboden, gecensureerd of zelfs verbrand, bewijst eens te meer de macht van het geschreven woord. Gelukkig is er tegenwoordig internet – trouwens ook een doorn in het oog van de machthebbers – waar we boeken en informatie op kunnen zetten en af kunnen halen.

Ik wil eindigen met wat positiefs. Een gewelig interview in ‘de Volkskrant’ met Marijke Nagtegaal, het meisje – inmiddels volwassen vrouw – waarover Maarten ’t Hart schreef in ‘Een vlucht regenwulpen’.
Je kunt het hiér lezen.

©FrankvanExter


  1. Ook de Sint dan maar verbieden? Want ook die heeft boter op zijn tabberd, gezien de recente schandalen rond kindermisbruik in de R.K.-kerk. 

Zindroom

</

Je smartphone piept. Er is nieuwe mail. Een mailtje met de intrigerende titel ‘Zindroom’. Even lezen….

Ontspannen via dromen is een uitstekende manier om je geest tot rust te brengen en de zorgen van alledag te vergeten. Dromen is een essentieel onderdeel van de slaap.
Zin in dromen kun je niet sturen; noch de inhoud, noch het verschijnsel. Maar door een paar randvoorwaarden in acht te nemen, kun je zorgen dat dromen wat makkelijker wordt. Laat me je meenemen naar dromenland.

”Sluit je ogen. Strek je ledematen en ontspan ze één voor één, net zo lang totdat ze loom en zwaar voelen. Daarbij denk je aan een mooie omgeving, bijvoorbeeld een park met lommerrijke bomen, groene grasvelden en fleurige veldbloemen. Je ligt in het gras, het zonnetje schijnt, de bomen ruisen, de vogels kwetteren en de zwoele geur van wilde bloesem streelt je neusgaten. Je valt in slaap en droomt van…”

Je lief ligt naast je en slaat zijn armen om je heen. Je rolt je op in zijn armen en geeft je over aan zijn warmte. Hij fluistert lieve woordjes in je oor en zegt dat ie van je houdt. Onder de aanraking van zijn handen val je in slaap en droomt van…

Een toevallige ontmoeting in het trappenhuis van de faculteit waar je studeert. De zon valt door de hoge ramen en geeft alles een romantisch tintje. Het is maar een kort gesprek, want je college begint over enkele minuten. Lichtvoetig vervolg je je weg, maar je voelt je op onverklaarbare wijze gelukkig.
In de collegezaal kun je daardoor moeilijk je
aandacht houden bij de monotone stem van de
professor. Je sluit je ogen en valt in slaap. Je droomt van…

Een oude filosoof in een grot, die je vertelt dat de schaduwen op de wanden van de grot een afspiegeling zijn van de werkelijkheid buiten. De mensheid leeft als het ware in het duister. Hij stelt de vraag of de werkelijkheid een droom is, of dat dromen juist de werkelijkheid zijn. Je denkt 'What the heck' en loopt de grot uit, het licht tegemoet.

Op dat moment wordt je wakker van een piepje van je smartphone. Er is nieuwe mail. Hé! Een mailtje met de intrigerende titel ‘Zindroom'. Even lezen….

© Frank van Exter